Odpaliłem swój (no może nie tylko mój) webowy projekt o nazwie webFeeds.pl. Jego głównym i w tej chwili jedynym zadaniem jest agregacja wartościowej treści z tematyki WWW podzielonej na parę kategorii takich jak: css, grafika, flash, agencje interaktywne, JavaScript, php, ruby i inne.

To co będzie odróżniać webfeeds.pl od Twojego agregatora RSS to skrupulatne moderowanie postów, tak aby dostarczać materiały najwyższej jakości, a odrzucać te o małej przydatności, dzięki temu zaoszczędzisz czas normalnie tracony na czytanie zbędnych bloków tekstu.

Zanim najpierw się dowiedziałem co mam na zrobić z moim komputerem (mieszkam w Gdańsku, serwis Apple’a jest w Stolicy), serwisant przez telefon poradził mi abym dokonał odpłatnej diagnozy w serwisie w Gdańsku, a potem odesłał do nich. Byłem zdziwiony, gdziekolwiek spojrzeć w necie świat huczy o “RSD”, sam Apple przyznał się iż wydał złą serie MacBooków i wymienia płyty główne, a Pan w serwisie uparcie stara mi się wmówić że wystarczy wymienić pamięć RAM komputera (nie mając zielonego pojęcia że taki problem w ogóle występuje w całej serii MacBooków). Doszedłem do wniosku że z tym Panem daleko w naprawczym świecie nie zajdę. Następnego dnia udało mi się już połączyć z bardziej kompetentną osobą, pomijam fakt iż samo połączenie z kimkolwiek w firmie SAD graniczy z cudem lub przynajmniej balansuje na granicy ludzkiej cierpliwości a czeskim filmem.

Po pewnych ustaleniach odesłałem komputer do naprawy. Był to dzień 18 września….

4 października.
Telefon. Mój komputer jest gotowy, wymieniona w nim płytę główną i klawiaturę (topcase). Wraca w końcu do mnie.

5 października.
Jest. Otwieram paczkę. Wyciągam. Wpierw widzę co? Mojego białego MacBooka oblepionego jakimiś naklejkami po numerach seryjnych, ubrudzonego od jakiegoś kleju, z zewnątrz bardziej przypomina Game Boy’a ze stadionu X lecia niż sprzęt komputerowy wysokiej klasy amerykańskiej, znanej firmy Apple. Myślę, wyczyści się.

Odpalam. Moim oczom ukazuję się świeżo zainstalowany system i… brak jakichkolwiek danych. Pozwólcie, że po przecinku: maile, kontakty, dokumenty, umowy, projekty programistyczne i graficzne dla moich klientów, oprogramowanie, filmy, muzyka, prywatne zdjęcia i nagrania wideo.
Rekcja chyba oczywista. Dzwonie. Dowiaduję się że mój dysk uległ niestety uszkodzeniu (a wysłałem sprawny), ciekawy jak uległ temu uszkodzeniu. “Jest szansa że dane uda się odzyskać”. Odkładam słuchawkę. Wracam do komputera. Komputer jest wyłączony…

Myślę. Włączam jeszcze raz.

Mijają 3 minuty, komputer się wyłącza. Powtarzam czynność parę razy.

Tracę panowanie nad sobą. Dzwonie znów do firmy SAD, tym razem już nie do serwisu, ale do kogoś odpowiedzialnego za handel. Wykładam kawę na ławę Panu po drugiej stronie. Po naprawdę gorącej rozmowie dochodzimy do konsensusu, jutro tj. 6.10 ma do mnie zadzwonić reprezentant firmy i zaproponować mi jakąś rekompensatę za poniesione straty, tj. Brudną obudowę, stratę cennych danych, no i kolejne 3 tygodnie bez laptopa, rachunki telefoniczne. Nie mam w chwili obecnej jeszcze pojęcia co firma SAD ma zamiar mi zaproponować, ale jeżeli myślą że Ferrero Roshe i kwiaty starczą to się grubą mylą. Najbardziej mnie jednak dziwi fakt, że nikt tego komputera nawet nie włączył przed odesłaniem go do mnie, a wystarczyłyby 3 minuty żeby przekonać się że coś jest nie tak.

W głowie wtóruję się głośne hasło “żądam satysfakcji” i jeżeli jej nie dostane sprawę skieruje do sądu konsumenckiego “tak mi dopomóż, Bóg!”.

EDIT:

11 października.
Dalej za bardzo nic nie wiem. Jedynie tyle, że mam podobno dostać nowego MacBooka i że moje dane zostały bez powrotne stracone. A jedyną rekompensatą jaką otrzymam będzie “przepraszamy” i mocne postanowienie poprawy.
Radziłem się już prawnika i mam zamiar walczyć o swoje w sądzie, jak tylko dostane działający komputer (kiedy, oczywiście nie wiadomo).

20 października.
Po miesiącu i 2 dniach dostałem nowy komputer. Fakt że 2GHz (tamten był 1.83 GHz), ale przypuszczam że bardziej z braku 1.83 na stanie niż z dobrej woli.

Mimo że odpuszczam kwestie roszczenia o dane, bo w końcu dostałem działający, lepszy sprzęt, to jednak wszystkim radzę uważać aby nie mieć takie przykrego przypadku jak ja. Przede wszystkich, przy odsyłaniu komputera do serwisu poproście o pisemne (lub mailowe) oświadczenie że wasze dane będą bezpieczne, jeżeli nikt nie będzie chciał tego dla was zrobić, macie prawo żądać bezpłatnej kopii bezpieczeństwa przed wykonywaniem napraw.

No to jedziemy…

Sam zarabiam na sieci WWW od paru lat, dzięki internetowi mam na Cole i Chipsy ;-) dlatego często sprawdzam jak radzi sobie konkurencja. Dzisiaj, parę minut temu, przeglądając zwyczajowo jeden z serwisów zamieszczających zlecenia IT natrafiłem na ofertę firmy (tak, długo zastanawiałem się czy etyczne jest wymieniać jej nazwę, moim zdaniem jak najbardziej, ale osądzicie to sami) ETECH. Z ciekawości wszedłem na ich stronę i moim oczom okazało się TO. Pomyślałem, w pierwszej chwili i tu przepraszam za kolokwializm, że to jakieś jaja. Dodam że wszedłem zachęcony hasłem które mnie dogłębnie ujęło “Bo Nas pochłania pasja…”.

Nie muszę chyba nikomu nic tłumaczyć, fachowy design, estetyczne i profesjonalne animacje, nawet zaimplementowano technologie AJAX, tylko że opartą na ramkach, efekt przecież ten sam ;-)

No już, wiem, śmieszne prawda? Ale nie… to nie mógł być koniec, wszedłem odruchowo do portfolio. Kliknąłem na drugą pracę. Pomijając sam temat strony, bo wiadomo, żaden produkt nie śmierdzi dla webmastera (no kto z nas by nie chciał robić strony dla np. Pampersa? ;-) i oto moim oczom ukazuję się strona o skarpetkach pięciopalczastych. No i jedziemy dalej…

Lewa kolumna, zdjęcie tygodnia. Nie wątpię że po moim artykule wszyscy dodadzą sobie stronę pieciopalczaste.pl do zakładek, ponieważ oferuję ona znakomite zdjęcia stóp (close up’s) w pięciopalczastych skarpetkach (i to co tydzień!). Fantastyczna sprawa!

Po zapisaniu zdjęć na dysku możemy przejść do tekstu powitalnego, który wita nas gromkim “Witamy” (dobrze wiedzieć że jesteśmy witani), dalej mamy parę stron tekstu którego niestety nawet nie czytałem bo w takich objętościach wole jednak beletrystykę, a na końcu… UWAGA kod html pozwalający nam wstawić banner flash promujący stronę o pięciopalczastych skarpetkach!!! Czy to nie wspaniałe? Pomyśleli o wszystkim!

Powiedziałem koniec? O nie! Zjeżdżamy niżej i możemy obejrzeć fascynujący krótko metrażowy film o skarpetkach pięciopalczastych! Polecam!

Tu już miałem przesyt, ale galeria to już jest po prostu coś obleśnego i to nie tylko jeżeli chodzi o wykonanie, osobiście, nie chciałbym spotkać na ulicy pomysłodawcy dla takiej strony.

Obawiam się że “ambitnych i pełnych zapału młodych profesjonalistów – grafików komputerowych, programistów i informatyków” pasja wcale nie pochłonęła, to oni pochłonęli pasję.

Na końcu powiem że w stopce strony o skarpetach widnieje link do zupełnie innej firmy, (bo firma ETECH robiła “tylko” retusz do tej wspaniałej galerii) ale… to już inny temat.

Reasumując, czemu tak bezczelnie wyżyłem się na firmie ETECH? Przelali szalę mojego dobrego smaku. Najgorsze jest że typowy polski klient o niskiej świadomości usług IT zamówi coś u takiej firm i mało że wtedy daje pozytywny bodziec takim firmą do istnienia, odbiera chleb profesjonalistom, to jeszcze “psuje” polski internet.

Chodzi mi tylko o to żeby w końcu każdy zajmował się tym co potrafi, niech stolarz robi stoły, ojciec dzieci, web master strony a firma ETECH (i jej podobne) niech zajmie się pisaniem programów w asemblerze…

Out.

P.S.

Dla jasności. Rozumiem doskonale że każdy się uczy, nikt się nie rodzi z wiedzą jak robić przyzwoicie wyglądające strony WWW, ale jeżeli nazywasz się profesjonalną firmą i odstawiasz taki cyrk to musisz liczyć się z ciętymi słowami na swój temat.

Ten ktoś pewnie zapomniał dodać że jest mały, malutki szkopuł.
Twój wspaniale sformatowany XHTML (czy to 1.0 Trans/Strict czy nawet 1.1) dla przeglądarki jest niczym innym niż zwykły HTML z paroma ukośnikami na końcu tagów, przy których ukośnika wcale być nie powinno.

Powiesz pewnie, „no tak, ale przecież validator wykrywa mój DOCTYPE i traktuje stronę jako XHTML”. To nic. Dla przeglądarki twój kod nie jest wcale niczym specjalnie innym od zwykłej „zupy tagów”.

Co się za tym kryje? Tak zwany „MIME TYPE”. Pewnie już to gdzieś słyszałeś. Jest to parametr który określa typ danego pliku, czy tekstowego, czy wideo, czy flash, czy XML.
Standartowo twoje dokumenty xhtml wysyłają MIME TYPE: Content-type: text/html, czyli, jak widzisz do przeglądarki podają prawie że zwykły tekst. Żeby dokument był traktowany jako XML musisz podać MIME TYPE: Content-type: application/xhtml+xml. Wtedy przeglądarka zinterpretuje twój plik jako prawdziwy plik XML i tak jak to powinno być, przy złym zakodowaniu tagów zamiast wyświetlić na tyle na ile można sformatową stronę wyświetli błąd przy parsowaniu XML’a.

To wszystko??? Wystarczy tylko to zmienić? Cóż… Nie.

Problem polega na tym iż np. (jak zwykle) IE nie wspiera tego rodzaju dokumentu, zamiast strony lub komunikatu o błędzie po wczytaniu strony dostaniemy okienko z prośbą zapisania pliku. Kicha!

Co możemy zrobić? Wykryć na początku czy klient (przeglądarka) obsługuje dany typ i zaserwować odpowiedni MIME-TYPE. Dla przeglądarek które obsługują XML: application/xhtml+xml, dla reszty text/html.

Można to zrobić za pomocą zwykłej instrukcji warunkowej PHP (i nie tylko), na początku strony wystarczy dodać kod:

if ( isset($_SERVER["HTTP_ACCEPT"]) and stristr($_SERVER["HTTP_ACCEPT"],”application/xhtml+xml”) ) {
header(”Content-type: application/xhtml+xml”);
}
else {
header(”Content-type: text/html”);
}
?>

Uwaga! Wysyłamy tutaj nagłówki, tak więc kod powinien być wstawiony przed jaką kolwiek treścią na stronie, inaczej dostaniemy komunikat „Header allready sent.”.

Jest to tylko krótki wstęp do całego zagadnienia, ale z pewnością wystarczy aby skłonić was do zajrzenia do doskonałego artykuły na ten temat na stronie XML.com:

XHTML’s Dirty Little Secret

Dowiecie się stamtąd wielu innych ważnych kwestii, np. jak zmienić i wykryć obsługę MIME TYPE w inny sposób niż PHP, jakie konsekwencje niesie za sobą używanie XML’a (np. dla JavaScript, CSS).

Warto też spojrzeć na ten artykuł autorstwa Ian Hickson’a, członka tematu Mozzily, Opery w sprawach XML’a. Dowiemy się z niego o tym kiedy należy stosować jaki MIME TYPE. Ian np. Twierdzi że XHTML w ogóle nie powinien być serwowany jako text/html. Oceńcie sami.

• Wymagania i specyfikacja. (4 kwietnia)
• Projektowanie i kodowanie.
• Testowanie.

Dla zainteresowanych podaje iż oficjalna nazwa brzmi kolekt, a adres serwisu to www.kolekt.pl – domena opłacona więc nie ma odwrotu.

Niedługo prace nad logo. Oby się wszystko udało.

Skutki: wgrali na serwer jakiegoś robaka który generował w większości katalogów pliki:

Okazuje się że w pliku index.php jest zawirusowany kod JavaScriptu o nazwie:
JS_FEEBS.GEN.

Podjęte działania:

Br-design musi wypić piwko z soczkiem… over & out.

Jeszcze parę poprawek i powinno być gotowe, ała, boli głowa.

Zapraszam pod adres: www.granda.pl/new/